Se va passar lèu un eveniment mai fòrt que lo freg que pèla del rescaufament climatic. Vòli parlar de la conferéncia que balharà lo Can-Goró Albèrt-Confucius Abat (A-C. Abat, pels intimes) aqueste diluns 20 de febrièr en fin de vèspre a l’Ostal Sirventés de Carcassona. Lo savi barjacarà sus aquel tèma de sason e de rason, de pic (de Bugarach) e de repic : " Epistemologia de la centralitat algebrica dels preliminaris polimorfics de la fin ". Atal, a l’aire un pauc complicat, mas a l’escota auretz la causida : o ba traparetz encara mai complicat, o lo Lum de la pensada interiora reviscolada vos esclairarà sul camin de la Vertat. En gròs : l’experiéncia val lo còp, dins la mesura ont es mestrejada pel COMICC (lo Comitat de la Mistificacion Centrala del Contra-ut).

 
Albèrt-Confucius nasquèt a la Becèda de Saut. Son patronime marca una filiacion segura amb quauque paire coquinòt d’una abadiá lengadociana. Vist sa ventresca, se deuriá cercar probable dins los archius de La Grassa. Perseguit coma son ombra per sa predestinacion, foguèt a La Becèda de Lauragués que coneguèt la revelacion un jorn qu’una serviciala daissèt tombar una caçola tota cauda de caçolet. Lo paragdima conceptual d’aquela fin simbolica e reala dels favòls dobriguèt lo camp semantic e romantic de sas soscadissas suls anar-e-venir del monde. Se descobriguèt goró a una partida de XIII a Domèc entre los famoses jogaires australians e una seleccion de Lengadòc. Una passa crosada e un redoblament de l’alièr lo menèt a aquesta prediccion : " Quand goró serai, lo Mèstre del Monde vendrai ! ". De la formula, ne jaupèt de jòia coma un can e, dempuèi, s’esperforcèt de téner paraula. Mas lo tèrme de goró pòt tanben remandar a l’animal totemic de son enfància : lo pòrc, una bèstia agoludada dins la fanga d’un sòmi amerindian e que la mèstra sonava atal : " Gorron ! Gorron ! ".

 
D’unes estiman tanben qu’entre Botul e Abat, l’Un foguèt Mèstre de l’Autre e lo segond lo Revelator del primièr. De fait, es pas brica segur que se siaguen rescontrats un jorn, d’autant mai qu’aquel divendres 13 BHL aviá un alibí. Dins lo rotlament musical e asimptotic d’una batariá, lo Mèstre s’avança e lança sa devisa primièra : " Quand tot serà acabat, i aurà pas res mai a faire ". Sos adorators passan de pòrta en pòrta per balhar l’Òbra : Lo Libre de las Pensadas e dels Pensaments-Opus humani amb sas frasas definitivas : " Se la Vertat sortís nusa del Potz, la Messorga apareis vestida d’Arlequin dins la boca del pèc. Lo cap del monde se trapa sovent a ta pòrta. Qual manja trufas a la patarufa per la sant-Radulfe vendrà jamai Tartufe. Lo que ditz lo fons de sa pensada coneisserà jamai la fin de l’istòria. " E n’i a una granda palancada atal per enfonzar las pòrtas dobèrtas e se trapar al-delà de l’Èsser e del Non-Res existencial mas referencial çaquelà !

Discípol Roch

PAPIERÒT MENERBÉS (in La Semaine du Minervois, 16/02/12)

_______________________

*

VENÈTZ NOMBROSES !

______________________

*